Artykuły
  • Register

W dokumentalnych i fabularnych filmach Krzysztofa Kieślowskiego, który był jednym z twórców tak zwanego «kina moralnego niepokoju», każdy znajdzie coś dla siebie.

W Sokołowsku na Dolnym Śląsku Krzysztof Kieślowski mieszkał w latach 1951–1957. W swojej «Autobiografii» pisał tak: «Problem polegał na tym, że nie miałem – jak wielu moich kolegów – pieniędzy na kupno biletu. Rodzice nie byli w stanie nam ich dać. Czasem oczywiście tak, ale rzadko. Wchodziłem więc z kolegami na dach. Tam był rodzaj dużego wentylatora. Taki komin, który miał otwory po bokach. Przez te otwory świetnie się pluło na kinową publiczność. Robiliśmy to prawdopodobnie z zazdrości. Byliśmy wściekli, że oni mogli wejść do kina, a my nie».

Krzysztof Kieslowski 01

Kszysztof Kieślowski na festiwalu filmowym w Wenecji w 1994 r. Zdjęcie Alberto Terrile. Źródło: Wikipedia

Właśnie tam, w Sokołowsku, od kilku lat odbywa się festiwal filmowy «Hommage à Kieślowski». W tym roku, w dniach 13–15 września, będzie miała miejsce jego dziewiąta edycja. Patronem festiwalu jest Maria Kieślowska – żona reżysera. W programie zapowiedziano specjalną projekcję obrazu «Trzy kolory. Czerwony» z okazji 25-lecia premiery, pokaz komedii czeskich oraz filmu o Janie Palachu, studencie, który dokonał samospalenia w 1969 r. Widzowie zobaczą też produkcję Charliego Chaplina «Brzdąc» w nowym cyklu «Ukochane filmy Krzysztofa Kieślowskiego». Będzie również dużo polskich filmów dokumentalnych. Kulminacyjnym punktem imprezy ma stać się otwarcie Archiwum Kieślowskiego.

Moim pierwszym obejrzanym dziełem tego wybitnego reżysera była produkcja «Bez końca», opowiadająca o wdowie po prawniku, który bronił opozycji przed władzą komunistów. Główne role zagrali Grażyna Szapołowska i Jerzy Radziwiłowicz. Film jest pytaniem o granicę życia i śmierci, obecność tajemnicy w życiu człowieka, mówi o miłości odkrytej przez główną bohaterkę dopiero po śmierci męża, oraz o odwadze, którą odnajdujemy w obliczu śmierci. W czasie kręcenia obrazu powstało słynne trio: Krzysztof Kieślowski, Krzysztof Piesiewicz i Zbigniew Preisner.

Bardzo lubię też film «Podwójne życie Weroniki», opowiadający o dwóch dziewczynach: Weronice z Krakowa i Veronique z Clermont-Ferrand, bardzo podobnych do siebie z wyglądu i pod względem zainteresowań, dziewczyn, które wzajemnie wyczuwają swoją obecność. Na moment ich drogi się krzyżują, ale nigdy się nie poznają, bo Weronika umiera, a Veronique żyje i nadal poszukuje miłości.

Świetnie oglądało się również wszystkie odcinki «Dekalogu», którego części są luźnym nawiązaniem do dziesięciorga przykazań.

Ważne w filmografii Kieślowskiego są również: «Amator» – film o zaopatrzeniowcu w firmie przemysłowej, który opowiada historię swojego życia, jak zmieniło się ono po zakupie kamery filmowej i kręceniu amatorskich obrazów, «Krótki film o zabijaniu» – opowieść o młodym człowieku, który morduje taksówkarza i jego obrońcy, film odczytany jako sprzeciw wobec kary śmierci, «Krótki film o miłości» – opowieść o miłości młodego chłopaka do dojrzałej kobiety. Ostatnie dwa to filmowe wersje odpowiedników V i VI części «Dekalogu».

Kieślowskiego zalicza się do twórców tak zwanego «kina moralnego niepokoju». Tak nazwał część polskich filmów powstałych w latach 1976–1981 reżyser Janusz Kijowski. Przedstawicielami tego nurtu byli także, oprócz Kieślowskiego, między innymi: Andrzej Wajda («Człowiek z marmuru», «Bez znieczulenia», «Dyrygent»), Filip Bajon («Wahadełko»), Agnieszka Holland («Aktorzy prowincjonalni», «Kobieta samotna»), Krzysztof Zanussi («Barwy ochronne», «Constans», «Kontrakt»), Feliks Falk («Wodzirej», «Szansa»), Janusz Kijowski («Kung-fu», «Indeks»). Reżyserzy starali się opowiadać o moralnych wyborach swoich bohaterów uwikłanych w system polityczny i obyczajowy ustroju komunistycznego.

Paradoksem jest to, że Kieślowski, który stawiał w swoich dziełach ważne, ponadczasowe pytania, umarł na zawał po cyklinowaniu podłogi w swoim domu na Mazurach w berecie z antenką, części roboczego stroju reżysera z czasów komunistycznych. Miał wtedy 55 lat.

Jestem pewien, że każdy znajdzie coś dla siebie w twórczości dokumentalnej i fabularnej Krzysztofa Kieślowskiego. Sztuka to rzecz gustu, ale na pewno był to wspaniały reżyser, który angażował się w swoją pracę całkowicie. Był też bardzo krytyczny wobec siebie. Największą jego przechwałką stało się stwierdzenie, że w filmie udało się mu osiągnąć 35 procent tego, co zamierzał.

Natomiast ten, kto będzie miał możliwość, czas i pieniądze, może uczestniczyć w kolejnym festiwalu filmowym w Sokołowsku, w centrum Gór Kamiennych. Jego program jest, jak zawsze, bardzo bogaty.

Krzysztof Kieslowski 02

Popiersie Krzysztofa Kieślowskiego na Allei Sław w Kielce. Autor: Paweł Cieśla Staszek_Szybki_Jest. Źródło: Wikipedia

Można także przeczytać biografię reżysera zatytułowaną «Kieślowski. Zbliżenie» napisaną przez Katarzynę Surmiak-Domańską.

Wiesław PISARSKI,
nauczyciel języka polskiego skierowany do Kowla przez ORPEG

CZYTAJ TAKŻE:

ABC KULTURY POLSKIEJ: KRZYSZTOF MYSZKOWSKI – BARD ZE ZŁOCIEŃCAABC KULTURY POLSKIEJ: KRZYSZTOF MYSZKOWSKI – BARD ZE ZŁOCIEŃCA

ABC KULTURY POLSKIEJ: SIĘGNIJ DO SERCA POLSKIEJ MUZYKI ROZRYWKOWEJ

ABC KULTURY POLSKIEJ: «MIŚ» I «PSY», CZYLI «TEN W LUSTRZE TO NIESTETY JA»

ABC KULTURY POLSKIEJ: KULTOWA TRYLOGIA

ABC KULTURY POLSKIEJ: REJS DONIKĄD W OPARACH SOCJALISTYCZNYCH ABSURDÓW

ABC KULTURY POLSKIEJ: MASZ OCHOTĘ NA KOGEL-MOGEL?

ABC KULTURY POLSKIEJ: MAREK EDELMAN – NAJSZLACHETNIEJSZY Z NAJSZLACHETNIEJSZYCH

FB

Biblioteka MW

Jency wrzesnia 1939 foto 240 2

dzien

Informacja

logoGranica

 

 

Konkursy, festiwale, wydarzenia

gaude2017

 

Partnerzy

 

LOGO MonitorInfo mini

 

PastedGraphic-1 

 

VolynMedia

 

cz

 

tittle

Reklama

 

po polsku po polsce 1

 

SC Corporate Services Sp 1